düşle, düşün...

Düşleyip, düşündükçe yaşamın bizi daha az kısıtladığını görürüz.

Hayatın ezası, cefası artsa bile düşünen ve düşleyen insan; yıkılmayıp, umutla çabaladığı ve yoluna devam ettiği için kısıtlanamaz. Düşleyen , düşünen , iyi bir insanın zamanla rekabet etmediğini , aksine zaman içinde , zamanla uyum içinde ilerlediğini görürüz. Bu tip insanlar zaman için çalışmazlar; aksine, zaman, bu tip insanlar için çalışır. Zaman , bu tür insanların güzelliklerine güzellik, asalet ve bilgelik katar...

Hayata yenilmeyen , düşünmeyi, düşlemeyi yüreğinden ve aklından düşürmeyen ; bu iyimser , umutlu , dirençli insanlar birer '' sevda abidesi '' gibi dikilirler karşımıza ...

Düşle, düşün zaten başka nedir işin ?

 O bakımdan cancağızım, düşünüp/düşlemek lazım...

Umut,sevda, dava, kavga lazım...